YUNUS’UN SEVGİSİ
Sevgi, insanın içinde büyüttüğü en güzel duygudur. Belki de insanı insan yapan değer. Sevgi yaşamın kaynağı, bu alemin temeli. Sevgi diyorum çünkü sevgi her şeyin mayasıdır.
Sevgi, insana hayattan zevk almayı, insan olmaktan gurur duymayı, çevresine güler yüzle bakmayı öğreten duygu.
Sevgi dedik, sevgiyle başladık sözümüze. Nereden çıktı bu sevgi ? Nerede yok ki. Annesine sarılan çocuğun yüzünde, anne kucağında. Annesine koşan kuzunun meleyen sesinde. Buram buram kokan ağacın çiçeğindedir. Kısacası sevgi kalplerdedir.
İnsan sevgisiz yaşayamaz. İçinde sevgi kalmayan insanın yaşama da bağlılığı kalmaz. Sevgi olmadığı zaman onun yerinde kin, nefret , haset gibi insanı insanlıktan çıkaran duygular vardır. Bu duygular insanı devamlı yanlışa sürükler, doğrudan uzaklaştırır ve ona hayatını zindan eder. Ne olduğu anlayamadan da bu dünyadan çeker gider.
İşte böyle zamanlarda insanları yanlıştan çeviren, doğruya davet eden , onda kaybolmak üzere olan sevgiyi yeniden alevlendiren, gönüllere yeniden taşımalarına yardımcı olan büyük kişilikler vardır. Mevlanalar, Tabduk Emreler, Yunus Emreler bunlardan bazılarıdır.
Yunus Emre ise bu kişiliklerden adı sevgi ile adeta bütünleşmiş , Allah dostu şairimizdir. Mevlana’nın meşhur sözünde olduğu gibi; “Yaratılanı sev yaratandan ötürü” anlayışı ile aynı düşünceye sahip olan Yunus Emre aynı duyguları;
Ben gelmedim davi için ,
Benim işim sevi için,
Dostun evi gönüllerdir,
Gönüller yapmaya geldim.
Dörtlüğü ile ne kadar da güzel ifade etmiş. Ben bu dörtlüğü her okuduğumda insanların ve her şeyin karşılıksız sevilebileceğini, sevginin gerçekten de her şeyin başı olduğunu tekrar tekrar anlıyorum.
Yunus Emre bundan asırlarca önce yaşamış bir şair ve gönül adamı. O asırlar önce şiirlerinde söylemiş sevgiyi, kardeş olmayı, dost olmayı ve o zamandan bu yana söylenmiş durmuş dillerde. Mısralarını hala okuyup söylemekteyiz biz o güzel şiirlerinin. Bunu sadece biz değil, bütün dünya söylemiş. Çünkü Yunus Emre sevgisi evrenseldir. Onun sevgisinde ayrım yoktur. Ona göre insanlar birbirini insan oldukları için sevmelidir. Böyle bir sevgide din, dil, ırk ayrımı yoktur.
Günümüzde Bosna’da, Irak’ta, Afganistan’da, Afrika’da ve birçok yerde yapılan zulümlere, katliamlara , eziyetlere bakıldığında böyle bir sevgiye , Yunus Emre sevgisine ne kadar çok ihtiyaç duyduğumuz ortada. İnsanların birbirlerine bu kadar acımasız, bu kadar kötü davranmaları anlaşılır gibi değil. Hele hele küçücük çocuklara yapılan zulümler, eziyetler onları annesiz , babasız bırakmalar hiç de onların hakları değil. Biz çocuklar bu durumları görünce geleceğimizden endişeleniyoruz. Çünkü bu yapılanlar ancak sevgisi bitmiş, içinde kin, nefret barındıran insanların işidir. Ama biz bundan ümitsiz olmamalıyız. İşte Yunus Emreler , Tapduk Emreler böyle zamanlar için var olmuştur ve hep olacaklardır.
Aslında bütün insanlığın özlemi de bu sevgi. Biz eksik olan bu sevgiyi yine onların düşüncelerinde bulabiliriz.
Ülkemizdeki Yunus Emre türbelerine her yıl binlerce turist geliyor. Araştırmalar yapılıyor, kitaplar yazılıyor. Sandıklı’da, Eskişehir’de, Kula’da, Erzurum’da, kısacası ülkemizin her yerinde Yunus Emre sevgisi yüzyıllardır sürüyor. Eskişehirlisi, Sandıklılısı, Erzurumlusu...... daha niceleri sahipleniyor. Yunus Emre bizimdir diyor.Yunus Emre’yi benimsemeyen yok. Bence önemli olan onun nereli olduğu değil, Onun niçin bu kadar çok sevildiğidir. Sevgi şairinin niçin bu kadar çok sevildiği de apaçık ortada. O insanları birleştiren, sevgi ile barıştıran, iyiliği, kardeşliği ve dostluğu aşılayan şair.
Sevgiye,kardeşliğe ve dostluğa daha fazla ihtiyaç duyulan; kavgadan, gürültüden ve zulümden bıkılan dünyamızda Yunus Emre gibi sevgi, öncülerine, gönül dostlarına çok daha fazla ihtiyaç duyuyoruz. Bu yüzden ben onların düşüncelerinin ve eserlerinin daha iyi anlaşılması ve bilinmesi gerektiğine inanıyorum. Bu anlamlı günde sözlerime şu duygularla son vermek istiyorum;
Sevgin sözlerinde açtı çiçek.
Şiirlerin dillerde asırlarca söylenecek.
Kardeşlik bahçesinde bülbüller,
Yunus adını inleyecek.
GÖNÜLLER SULTANI
Yunus’un adı dillerde,
Taht kurdu gönüllerde.
Nice aşıklar,
Destan yazdı sevginle.
Sevgi dağıttın kalplere,
Nur yağdırdın yüzlere.
Aşkın ile deli divane ,
Olduk Yunus Yunus diye.
Tapduk’tu pirin senin,
Başımızın üstünde yerin senin.
Kalplerimizde derin sevgin,
Yazılmış gönüllere Yunus diye.
Arar seni, susar gönül,
Kalmaz sensiz, biter ömür.
Sevdayla yanar bu gönül,
Yunus diye ağlar yürür.
Girdin sen de toprağa,
Hayat verdin yaprağa.
Taç oldu sevgin varlığa,
Aranır durur Yunus diye.
Sevgi ateşin hep yanacak,
Sevginle dolar köşe bucak.
Sen açtın dünyaya kucak,
Yunus diye, sevgi diye.
Hak adına duyar sevgi,
Derviş Yunus verir dersi.
Aşk adıyla illeri,
Gezer durur Yunus diye.
SEVGİNİN ÖNCÜSÜ
Sevgi işidir onun işi,
O huzura eren kişi.
Bütün insanlığın kardeşi,
Sevginin öncüsüdür, Yunus Emre.
Bütün dünya kardeş olsun ister,
İnsanları ayırt etmeden sever.
Siz de sevin bu Hakk’ın isteği der,
Barışın öncüsüdür, Yunus Emre.
Küllenmiş ateşi alevlendiren,
Gönüllere sevgiyi, dostluğu yerleştiren.
Kinden, hasetten nefret eden,
Kardeşliğin öncüsüdür, Yunus Emre.
Dolaşmış yurdumu diyar diyar,
Eylemiş gönülleri bahtiyar.
Senin sevgin gönüllere akar,
Sevginin mayasıdır, Yunus Emre.
Onun piri Tapduk Emre ,
Ders eyledi gündüz gece.
Dost olun der herkesle,
Dostluğun öncüsüdür, Yunus Emre.
Gönülleri sevgiye, barışa davet eder,
Her gittiği yere barış tohumları eker.
Vardır türbesi Sandıklı’da, Anadolu’da,
Gönüllerin sultanıdır, Yunus Emre.
Yunus sevgin yücelir de,
Kurar tahtını gönüllerde.
Gezer cismin yaban ellerde,
Gönüllerin şahıdır Yunus Emre.
Hasta gönüller ister merhem,
Muhammed sevdalısı Yunus Emre’m.
Tapduk dergahında buldu çarem,
Muhammed’in can dostudur Yunus Emre’m.
Sevgin sözlerinde açtı çiçek.
Şiirlerin dillerde asırlarca söylenecek.
Kardeşlik bahçesinde bülbüller,
Yunus adını inleyecek.